Reha BAHTİYAR

Covid 19 sınırlamalarından, baskısından ve de hastalanmakta olan dostların haberlerinden bezmiş ve şaşırmış bir halde yine kendimi en sevdiğim patikalara, Akdeniz'e attım. Bu sefer biraz daha keyif ön plandaydı. Hem bolca yürüdüm, hem de dedem Adem gibi koylarda yüzdüm. 24 Mayıs Pazartesi; Adrasan'a ulaştım, arabayı park edip kamp yükümü aldığım gibi Sazak Koyu'na yürüdüm. (11.5 Km.) 16:00 gibi koydaydım ve yalnızdım. Bütün koyu kapatmış olduğumun farkına vardım, satın aldım zannettim ve pek sevindim. Benimle birlikte bir kaç öküz ve inek te vardı. Büyükçe bir zakkum ağacının altına, denizi de görecek şekilde çadırımı kurmak ilk işim oldu. Çadırın içerisini yerleştirdiğim gibi doğru denize. Balıklar beni özlemişti. Bir saate yakın denizde yorgunluk attım. Yeşil, mavi, etrafımdaki kayalar, alacalı bulutlar, zakkumun içerisindeki evim, çakıl taşları, sahildeki kumlar, sinekler, inek ve kuş sesleri, hafif hafif esen serin rüzgar her şey tam istediğim gibiydi. Neyse, akşam oldu...

Aksaray Dağcılığın 23-24 Kasım 2019 tarihlerinde düzenlediği 1 gece çadır konaklamalı Kapadokya faaliyetine katılmıştım. Atların ülkesi Kapadokya beni her zaman büyülemiştir. Her mevsim gidildiğinde, farklı güzelliklere şahit olmak mümkün. Ankara'dan yolculuğu kendi özel aracım ile yaptım. Erken saatlerde Uç Hisar'a ulaştım. Grupla buluşmadan önce Uç Hisar'ı ve Kalesini gezdim. Daha sonra Göreme'de grupla buluştum ve kamp yerine gittik. Kamp yerimizin peribacaları arasındaki konumu oldukça etkileyici idi. Akşam yemeği, Aksaray Dağcılık tarafından verildi. Akşam saz ile düzenledikleri ateş başındaki eğlence saatleri ise oldukça keyifli idi. Soğuk bir gecenin ardından, yapılan kahvaltının ardından Aşk Vadisi yürüyüşünü gerçekleştirdik. 24 Kasım Pazar günü ise, sabah erkenden kalkarak balonların uçuşunu izlemeye gittik. Gün doğumu ile birlikte çok büyüleyici anlar yaşadık. Balon seyrinden sonra ben gruptan ayrıldım  ve Ankara'ya dönüş için hazırlandım. Dönüş yolunda, ç...